Przejdź do treści

Św. Jan od Krzyża

Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (19)-Cel i sposób postępowania Bożego w udzielaniu duszy wizji nadprzyrodzonych

ROZDZIAŁ XV.
W którym wyjaśnia się cel i sposób postępowania Bożego w udzielaniu duszy dóbr duchowych za pośrednictwem zmysłów. Odpowiada na wątpliwość, jaka się tu nasunęła.

Wiele można powiedzieć odnośnie do celu i postępo­wania Boga w udzielaniu tych wizji, dla podniesienia duszy z niskości jej do Boskiego z Sobą zjednoczenia, co jest przedmiotem wszelkich ksiąg duchownych, a w naszym traktacie wprowadzona przeze mnie metoda również do wy­jaśnienia tego zdąża. Dlatego w tym rozdziale zajmę się jedynie tylko dostatecznym rozwiązaniem wątpliwości naszej: że kiedy w wizjach tych nadprzyrodzonych tak wielkie kryje się niebezpieczeństwo i przeszkoda w postępowaniu naprzód, jakośmy powiedzieli, dlaczego Bóg najmędrszy, zwolennik zdejmowania duszom ciężarów i więzów, udziela im ich i użycza?Czytaj dalej »Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (19)-Cel i sposób postępowania Bożego w udzielaniu duszy wizji nadprzyrodzonych

Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (18)- Wizje nadprzyrodzone nie mogą służyć duszy za bezpośredni środek zjednoczenia z Bogiem

ROZDZIAŁ XIV.
W którym jest mowa o pojęciach wyobrażalnych, przedstawia­jących się w fantazji w sposób nadprzyrodzony i że nie mogą one służyć duszy za bezpośredni środek zjednoczenia z Bogiem.

Skorośmy omówili już pojęcia, które dusza odbierać może w sposób przyrodzony i rozmyślaniem swoim działać w nich przez wyobraźnię i fantazję, należy teraz zająć się pojmowaniami nadprzyrodzonymi, to jest wizjami wyobrażalnymi, które dlatego, że występują również pod formą obrazu, kształtu czy postaci, należą do zmysłowych, podobnie jak przyrodzone. Wiedzieć więc trzeba, że pod tą nazwą wizji wyobrażalnych chcemy rozumieć wszystko, co jako obraz, kształt, postać lub rodzaj przedstawiać się może wy­obraźni drogą nadprzyrodzoną i to sposobami doskonalszymi, które żywiej i intensywniej narzucają się i poruszają, niżeli w przyrodzonym porządku zmysłowym. Albowiem wszelkie pojmowania i wyobrażenia, jakie wchodzą w duszę za pośrednictwem pięciu zmysłów ciała i zatrzymują się w niej drogą naturalną, mogą zarówno i drogą nadnaturalną zająć w niej miejsce i stanąć przed nią bez żadnego współdziałania zmysłów zewnętrznych.Czytaj dalej »Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (18)- Wizje nadprzyrodzone nie mogą służyć duszy za bezpośredni środek zjednoczenia z Bogiem

Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (17)- Dlaczego w początkach kontemplacji Boga należy posługiwać się rozmyślaniem

ROZDZIAŁ XIII.
Wyjaśnia, jako doświadczonym w cnocie, w początkach wstę­powania w owo ogólne poznanie kontemplatywne potrzeba nieraz jeszcze korzystać z rozmyślania naturalnego i działań władz przy­rodzonych.

Można by odnośnie do tego, cośmy powiedzieli, doznać wątpliwości, czy ludziom doświadczonym, których Bóg po­czyna wprowadzać w owo poznanie kontemplatywne, nad­przyrodzone, o którem mówiliśmy, przez to, że zaczynają wchodzić w jego posiadanie, nie trzeba już nigdy korzystać z drogi medytacji i rozmyślania i form naturalnych. Na to odpowiem, że bynajmniej nie znaczy to, ażeby ci, co poczy­nają wchodzić w posiadanie owego poznania miłosnego i prostego, w ogóle nigdy nie mieli usiłować rozmyślać ani się o to starać, a to dlatego, ponieważ w początkach korzy­stania zeń ani stan kontemplacji nie jest tak doskonały, aby natychmiast, skoro zechcą, stawić się mogli w jej akcie, ani też nie są jeszcze tak dalekimi od medytacji, iżby nie mogli rozmyślać niekiedy i rozważać jak zwykli, przez znane sobie formy i sposoby, odnajdując tam pewne rzeczy nowe.Czytaj dalej »Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (17)- Dlaczego w początkach kontemplacji Boga należy posługiwać się rozmyślaniem

Żywot św. Jana od Krzyża – mistyka doktora Kościoła (Cz. 1)

ROZDZIAŁ I.
WSTĘP, — Rodzice i młodzieńcze lata Świętego. Studia.

 

Czasy obecne, przesiąknięte materializmem, wywołują same przez się reakcję, wiele dusz nie mogących znaleźć w obecnych prądach zaspokojenia swych dążeń, szuka w koło siebie i poza sobą czegoś, co by im mogło dać spokój myśli i serca Iskra Boża, pomimo wszystkich wysiłków mocy zła, nie da się zgasić i pożąda tej siły, która by ją w płomień zamieniła. Jednak i w tych idealnych dążeniach łatwo o spaczenie, jakiego objawem jest teozofia z jej wszystkimi gałęziami i błędami. Duch ludzki zapomina o wiecznie prawdziwych słowach św. Augustyna: „Niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie”.Czytaj dalej »Żywot św. Jana od Krzyża – mistyka doktora Kościoła (Cz. 1)

Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (16)- O konieczności trzech znaków warunkujących opuszczenie rozważań i wejście w stan kontemplacji i zjednoczenia z Bogiem

ROZDZIAŁ XII.
Uzasadnia potrzebę tych trzech znaków, podając ich rację bytu w postępowaniu naprzód.

Co do pierwszego z wymienionych znaków, wiedzieć należy, że aby człowiek duchowy wstąpił na drogę ducha (którą jest kontemplacja), opuścić musi drogę wyobraźni i medytacji zmysłowej, skoro już w niej sobie nie podoba, ani rozmyślać nie może, a to dla dwu powodów, które prawie że zamykają się w jednym. Pierwszy stanowi to, że dusza wyczerpała już niejako wszelkie dobro duchowe, które znaleźć mogła w rzeczach Bożych drogą medytacji i rozważania, — czego wyrazem jest niepodobieństwo rozmyślania i rozważania jak dawniej i niemożność znalezienia w nim znowu smaku i upodobania, jak wówczas, gdy nie znała jeszcze ducha, a tamto miało dla niej jego znaczenie.Czytaj dalej »Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (16)- O konieczności trzech znaków warunkujących opuszczenie rozważań i wejście w stan kontemplacji i zjednoczenia z Bogiem

Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (15)-Wyobraźnia (rozważanie) nie może być środkiem, ale etapem pośrednim do zjednoczenia z Bogiem.

ROZDZIAŁ XI.

W którym jest mowa o pojmowaniach wyobrażalnych i natu­ralnych. Określa czym są i uzasadnia, iż nie mogą być odpowiednim środkiem dojścia do zjednoczenia z Bogiem, tudzież wskazuje szkodę, jaką sprawia nieumiejętność oderwania się od nich w porę.

Zanim mówić będziemy o wizjach wyobrażalnych, które w sposób nadprzyrodzony zwykły przedstawiać się zmysłom
wewnętrznym, którymi są wyobraźnia i fantazja, należy dla porządku poruszyć tutaj sprawę pojmowań naturalnych, po­chodzących od tych zmysłów wewnętrznych cielesnych, abyśmy od mniejszego przejść mogli do tego, co większe i od zewnętrzniejszego do tego, co bardziej wewnętrzne, aż do głębokiego skupienia, w którem dusza jednoczy się z Bogiem. Tej bowiem metody trzymaliśmy się dotąd.Czytaj dalej »Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (15)-Wyobraźnia (rozważanie) nie może być środkiem, ale etapem pośrednim do zjednoczenia z Bogiem.

Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (14) -Dlaczego nie wolno dopuszczać objawień choćby były od Boga

Ażeby móc mówić szczegółowo o korzyści lub szkodzie, którą, jakośmy powiedzieli, odnośnie do Wiary, tego środka zjednoczenia Bożego, sprawić mogą w duszy poznawania i pojmowania umysłowe, koniecznem jest podać tu rozróż­nienie wszelkich pojęć tak naturalnych jak i nadnaturalnych, które umysł przyjąć może, byśmy następnie we właściwym porządku i z większą dokładnością kierować się w nich mogli rozumnie w śród Nocy i ciemności Wiary, czego do­kona się w sposób możliwie najkrótszy.Czytaj dalej »Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (14) -Dlaczego nie wolno dopuszczać objawień choćby były od Boga

Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (Cz. 13) – Nie wiedza, ale WIARA jest zdolna być bezpośrednim środkiem zjednoczenia z Bogiem

ROZDZIAŁ VII.
Który mówi ogólnie o tem, jak żadne stworzenie ni żadna wiedza, która pomieścić się może w umyśle, nie zdolna jest służyć za bezpośredni środek zjednoczenia z Bogiem.

Zanim mówić zaczniemy o właściwym i odpowiednim środku zjednoczenia z Bogiem, którym jest Wiara, należy nam uzasadnić, dlaczego żadna rzecz stworzona czy pomy­ślana nie może służyć za bezpośredni środek zjednoczenia z Bogiem i dlaczego wszystko to, co umysł osiągnąć zdolny, raczej przeszkodą jest niźli środkiem, jeżeli się posługiwać nim pragnie. W rozdziale obecnym uzasadnimy to ogólnie, a następnie szczegółowo, przechodząc kolejno wszystkie wia­domości, jakie umysł odbierać może ze strony jakiegokolwiek wrażenia wewnętrznego i zewnętrznego, a także przeciwności i szkody, jakich doznaje od tych wszystkich poznawań wewnętrznych i zewnętrznych, jeśli nie idzie naprzód, po­sługując się właściwym środkiem, jakim jest Wiara.Czytaj dalej »Droga na Górę Karmel – Św. Jan od Krzyża (Cz. 13) – Nie wiedza, ale WIARA jest zdolna być bezpośrednim środkiem zjednoczenia z Bogiem